Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Αν το βρεις,να το πεις. Το ψάχνω και εγώ...



Συμβαίνουν την ίδια νύχτα, στην ίδια πόλη :





Kάποιος γνωρίζει τον έρωτα της ζωής του
Ένας πατέρας προσπαθεί να εξοικιώσει τα τρία παιδιά του με την ιδέα του θανάτου
Μια μάνα ετοιμάζεται για το μεγάλο της ταξίδι
Μια μάνα κρατάει για πρώτη φορά το παιδί της αγκαλιά

Δύο άνθρωποι ενώνουν για πάντα τις ζωές τους

Κάποιοι μπαίνουν για πρώτη φορά στο καινούριο υπέροχο σπίτι τους

Μια παρέα απολαμβάνει το φαγητό της με θέα την γαλήνια θάλασσα

Κάποιοι νέοι ξεφαντώνουν στο κυριλέ night club

Μια γριούλα κάθεται στο κατώφλι αγναντεύοντας μόνη το δρόμο της γειτονιάς της

Κάποιος κοιμάται σ’ ένα παγκάκι

Ένας νεαρός πουλάει κλεμμένα ρολόγια για ν’ εξασφαλίσει τη δόση του

Κάποιος φορτώνει applications στο καινούριο του iphone

Ένα παιδί γιορτάζει τα γενέθλιά του

Κάποιος αυτοκτονεί για τα χρέη του

Κάποιος εγκαινιάζει το καινούριο του σκάφος

Αυτά και τόσα άλλα...
Και εγώ αναρωτιέμαι : Γιατί;;;

5 σχόλια:

  1. πόσα πολλά πρόσωπα έχει αυτή η πόλη...πόσες εναλλαγές και πόσα αταίριαστα...Και αυτό το ερώτημα που γυρνάει στο μυαλό σου πόσες φορές δεν ήρθε και σε μένα και σε πολλούς ακόμα υποθέτω...Άλλα κάνεις δεν έχει την απάντηση...Δυστυχώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στιγμές...διαφορετικές μα κ ιδιες!

    Ολες στιγμές κι ολες μοναδικές. Ασχημες ή κακές μα μοναδικές...

    Τρεχει η ζωή...αλλα πολλές φορές κάνει και κύκλους...Γιατι;;;

    Γιατί έτσι...μας απαντάει ειρωνικά και μας κλείνει το μάτι!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. aπειρες φορες το αναρωτηθηκα....με διαβαζω μεσα απο τις αναρτησεις σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. είναι κάτι που σκέφτομαι πολύ συχνά κι εγώ...
    τώρα που εγώ γράφω σε αυτό το βλογάκι σχόλια, τί μπορεί να συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο την ίδια ακριβώς στιγμή?
    μην αναρωτιεσαι... έτσι είναι η ζωή... απλά θαύμασε το μεγαλείο της, κι άσε το σκληρό της πρόσωπο μακριά απο εσένα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πως μπορεί να γίνει αυτό αγαπημένη μου next day. Και μόνο η σκέψη ότι μπορούμε να βρεθούμε στη θέση του άλλου μας φέρνει αντιμέτωπους με το σκληρό πρόσωπο. Πως να κλειστούμε λοιπόν στο μικροκοσμό μας; Άσε που πιστεύω ότι ο καθένας έχει ν' ανέβει το δικό του Γολγοθά.
    Άς βοηθάμε τουλάχιστον όπου μπορούμε. Με το να γινόμαστε καλύτερη άνθρωποι, μ' ένα χάδι, ένα καλό λόγο, μια προσφορά. Με το να είμαστε δίκαιοι, λιγότερο ματαιόδοξοι και εγωιστές. Ας βάλουμε όλοι το μικρό μας λιθαράκι μήπως και μπορούμε να κάνουμε το κόσμο μας λίγο καλύτερα. Αν όχι για εμάς, τουλάχιστον το οφείλουμε στα παιδιά μας.

    Σε φιλώ και σου στέλνω μια γλυκειά καληνύχτα

    ΑπάντησηΔιαγραφή